Connection has lost...
Wij maken gebruik van tracking cookies (Google Analytics, Facebook pixel). Dit doen we geanonimiseerd voor marketingdoeleinden en om de website beter te laten werken. Lees hier onze Privacy Verklaring.
Accepteren
Coaching voor 20- en 30ers

Blog: Gastblog 1 Marit: Ik ben bijna 30, alles is in theorie mogelijk, maar wat wil ik ècht?


Hoi, ik ben Marit, ik ben 29 jaar en I am ticking áll the boxes. En dan spreek ik niet over de vakjes die ik verwachtte te kunnen aftikken met bijna dertig jaar. Dat koophuis, die goede baan, een baby. Geen check; geen check; geen check. Nee, the boxes waar ik het over heb zijn de dingen waar mijn generatie de laatste tijd zo mee wordt gekarakteriseerd: perfectionisme: check, dertigersdilemma: check, Het “alles-kunnen-en-daarom-niet-weten-wat-te-doen-syndroom”: check, een burn-out: check. Volgens de statistieken voldoe ik aan alle verwachtingen.

Ook na mijn burn-out kwam ik mezelf weer tegen!


Nu gaat het op dit moment gelukkig een stuk beter met mij. De burn-out die zo’n anderhalf jaar geleden na een baan in de verslavingszorg begon, is voorbij. Het heeft me ontzettend veel geleerd en me dichter bij mijzelf en mijn gevoel gebracht. Dit klinkt achteraf altijd prachtig, maar het was natuurlijk ook heel veel huilen onder een deken op de bank terwijl ik vier seizoenen Love Island wegkeek. Hey, don’t judge me. Maar toen ik uit mijn burn-grot kroop, langzaam weer klaar was voor meer prikkels en mijn ogen een paar keer knipperde tegen het felle licht, besefte ik dat ik even niet zo goed wist welke richting mijn kompas op wees. Ik was niet meer de persoon die ik was vóór die burn-out. Ging ik mijzelf weer storten in de GGZ, de sector die mij eerder zo ziek had gemaakt, of ging ik het even helemaal anders doen? En als ik het dan zo anders ging doen, wát ging ik dan doen? Ik werd overspoeld met nieuwe vragen. En opnieuw kwam ik mezelf tegen. Want, voor een perfectionist als ik is het na anderhalf jaar wel welletjes geweest. Hup, back on the horse. Maar zo werkte het niet. Ik moest op zoek naar antwoorden.

Ik ervoer sterke gevoelens van schaamte en falen


Dit proces gaat gepaard met sterke gevoelens van schaamte en falen. Dat wist ik al uit de theorie, maar nu ervaarde ik het ook vanuit de praktijk - zeker als je leeftijdsgenoten je allemaal voorbij lijken te razen met hun koophuizen en lease-auto’s. Ik wil je in deze blogreeks meenemen langs mijn overpeinzingen, betekenisvolle ontmoetingen, inzichten en paniek-momenten. Misschien vind je (h)erkenning in mijn verhaal.

Hoe een tip me op weg hielp om uit mijn grot te kruipen


Dus, terug naar het moment dat ik uit die grot kroop. Mijn twee richtingaanwijzers waren mijn Psychologie diploma, en het idee dat ik niet meer in de reguliere GGZ wilde werken. Ik had ooit eens de tip gekregen om mensen die in mijn ogen leuk werk deden, uit te nodigen voor een kop koffie. En zo geschiedde. Een maand later zat ik om tafel met een buitenpsycholoog, een loopbaancoach en een onderneemster die persoonlijke ontwikkeling aanbiedt in stadstuinen. Deze gesprekken hebben mijn horizon verbreed en mijn kompas iets meer tot rust gebracht. Een duidelijke richting is er nog niet, maar ik zie dit als een tijd van exploreren. Ik mag de eindbestemming loslaten, terwijl mijn kompas alle uithoeken verkent.

Spannend? Zeker! Meer weten? Volgende keer schrijf ik verder over mijn zoektocht.