Connection has lost...
Wij maken gebruik van tracking cookies (Google Analytics, Facebook pixel). Dit doen we geanonimiseerd voor marketingdoeleinden en om de website beter te laten werken. Lees hier onze Privacy Verklaring.
Accepteren
Coaching voor 20- en 30ers

Blog: De wil is het begin van al het lijden, een filosofische uitleg van het dertigersdilemma


Geschreven door: Manou van Eerten

Wil je me helpen ontdekken wat ik ècht wil? Is vaak een vraag die young professionals aan mij stellen in een eerste coachgesprek. Dat is twee maal willen. Natuurlijk wil ik dat als loopbaancoach, vanzelfsprekend. Met het stellen van deze vraag is het coachtraject eigenlijk al begonnen. Dat simpele woordje willen is de oorzaak van de coachvraag. Wat ik daarmee bedoel? Zouden we geen wil hebben, dan zou het leven namelijk een stuk aangenamer zijn. Sommige filosofen stellen dan ook dat de wil het begin is van al het lijden. Ze hebben daarmee een punt. Het probleem is immers dat je je wil niet zomaar ‘uitzet’. Sterker nog, zodra je bereikt hebt wàt je wilt, hopt je wil spontaan over naar iets anders, zodat je blijft verlangen naar iets nieuws, iets beters.

Het welvarende huisje-boompje-beestje-ideaal


Dat is waar ik op inhaak. Wat zou je dan willen, waar droom je van? Dat is een moeilijke vraag. Maar als je vraagt wat ze willen bereiken, dan is dat dezelfde welvaart die ze kenden toen ze opgroeiden, dezelfde gezinssituatie waar ze zelf in opgroeiden, een ideale partner al swipend vinden. Deze generatie streeft een ideaalbeeld na gebaseerd op een idealistisch en welvarend huisje-boompje-beestje-idee. Bovendien denken jonge mensen vaak, schreef Menno de Bree onlangs in een column voor het Financieel Dagblad, dat hun leven zich in een opwaartse lijn ontvouwt. Dit verklaart de loopbaanvraag van de 20/30er. Hij weet wat hij wil in de toekomst, maar heeft geen enkel idee wat hij in het heden moet doen om dat te bereiken.

De schaamte van de dertiger


Een baan is al snel niet leuk meer. Bijna driekwart van de twintigers en dertigers kampt immers met een dertigersdilemma en/of loopbaanvragen. En met snel bedoel ik binnen 6 tot 12 maanden. Dan vindt de eind twintiger, begin dertiger dat h/zij het lang genoeg geprobeerd heeft om zich een weg te banen. Het enige alternatief wat dan rest, is ontslag nemen en op zoek gaan naar een andere werkgever. Werkgever noch werknemer hebben elkaar tijdig perspectief geboden op wat andere mogelijkheden zouden kunnen zijn geweest. Dan waren beelden wellicht bijgesteld. Nu niet. Jammer en ik denk ook meestal onnodig. Was er meer tijd geweest, meer feedback, meer ruimte voor vragen stellen, zeker bij het aannameproces, dan had een een ontslag voorkomen danwel uitgesteld kunnen worden.

Het gevoel van ongelofelijk falen, dan liever een coach!


Dus als je eenmaal een carrièrepad te pakken hebt, dan waan je jezelf gelukkig. Dan ben je bereid daar hard voor te werken. Vaak harder dan nodig is om te overleven. Werk is immers niet alleen een deel van je sociale en economische leven geworden, het is ook een deel van je identiteit. En laat dat nu net de beste motivatie zijn om jezelf maximaal te willen stretchen om verwachtingen waar te maken. Je moet van goede huize komen om dan te durven toegeven dat je maar wat deed toen je een studie of een baan koos. Dat voelt als ongelofelijk falen. Het wordt dan een stuk begrijpelijker dat 20/30ers liever naar een coach gaan, dan hun eigen familie, collega’s of vrienden inlichten over hun loopbaanstress. Een coachtraject is dan een broodnodig cadeautje aan jezelf.
"Bij The ME Company helpen we 20- en 30ers met vragen over hun loopbaan en het dertigersdilemma. Samen met jou onderzoeken we hoe je keuzes kan leren maken die je ècht wilt. Heb je vragen over loopbaancoaching of het dertigersdilemma? Ik denk graag met je mee!"

Manou van Eerten

manou@mecompany.nu - 06 4188 8254