Connection has lost...
Wij maken gebruik van tracking cookies (Google Analytics, Facebook pixel). Dit doen we geanonimiseerd voor marketingdoeleinden en om de website beter te laten werken. Lees hier onze Privacy Verklaring.
Accepteren
NL / EN
Coaching voor 20- en 30ers

Blog: Gastblog 2 Marit: Een burn-out: weggegooide tijd of een nieuwe kans?


Gisteren belde ik met een vriendin, die zei: “Joh Marit, ik vind het zo rot dat je die burn-out hebt gehad, dat is toch zo’n anderhalf jaar van je leven dat je niet meer terugkrijgt”. Ze was net gebeld door een andere vriendin, die sinds vandaag overspannen thuis zat, en we praatten over de epidemie. Ik moet eerlijk toegeven dat ik soms ook in deze negatieve gedachtenspiraal beland. Maar het overheersende gevoel bij deze opmerking was toch anders. Ik zie het thuis zitten en Love Island binge-watchen niet als verloren tijd. Natuurlijk, veel liever had ik het nooit hoeven meemaken, en had ik nu ook een carrière en een fijn huis. Maar tegelijkertijd heeft de burn-out mij de tijd en ruimte gegeven om iets anders in mijzelf aan te wakkeren. Iets dat er al langer zat.

Ongemerkt mee met de stroom, terwijl ik voelde dat ik anders wilde


Het eerste moment dat ik voelde dat ik iets anders wilde, was tijdens mijn eerste studiejaar Psychologie. Ik miste praktijkleren in de studie, contact temidden van de theorie, en het gevoel tussen alle ratio. Ik zocht de studiecoördinator op en stelde de vraag: “Is dit alles? Want als dat zo is, dat stop ik”. Deze vraag leverde niet alleen een leuk gesprek op; ook kreeg ik een baan als student-assistent aangeboden. In deze functie had ik de kans om mee te denken over een andere invulling van het curriculum. Heel even leek dit te werken, en ik kon op deze manier weer mee in de stroom. Echter kwam ik er velen jaren later achter dat de studie mij meer in de greep had dan ik zelf doorhad.

Het moment waarop de impact van de studie voelbaar werd


In het kader van mijn zoektocht dronk ik koffie met GZ-psycholoog Krista. Tijdens dit gesprek stond ik te kijken van mijn eigen ideeën en aannames over de GGZ. Krista gaat met haar praktijk letterlijk buiten de gebaande paden: ze neemt haar cliënten mee naar buiten, waar ze al wandelend de sessie uitvoeren. Alhoewel deze manier van werken erg goed past bij mijn behoefte aan vrijheid in mijn werk, kreeg ik het gevoel van een kind dat stiekem een snoepje pikt. Mag dit? Zijn er niet 100 regels die zij met deze manier van werken overtreedt? Krista vertelde me dat zij deze gevoelens ook had toen ze haar onderneming begon. Zij en haar zakenpartner grapten in het begin wel eens dat de GZ-politie zomaar op de stoep zou kunnen staan. Ik liep naar huis en voelde me dankbaar voor deze ontmoeting, maar ook wat ontdaan door het besef dat ik me zo had aangepast aan de ideeën en regels van mijn opleiding.

Ik moest opnieuw uitvinden waar ik warm van werd


De burn-out maakte mij dus eigenlijk op een keiharde manier duidelijk dat ik me te lang had aangepast. Ik had mezelf toch in de mal gegoten, de mal die niet bij me paste. Het vuur was gedoofd: burned-out. Om het vuurtje in mij weer te doen ontwaken moest ik gaan luisteren. Écht gaan luisteren.

Even fast-forward en een intensief en moeilijk innerlijk proces overslaand, kan ik nu zeggen dat ik een leven begin te leiden dat langzaam gaat passen. Niet alleen wil ik op een andere manier werken; ook op andere gebieden zie ik de verandering. Ik leef trager, heb mijn smartphone weggedaan, heb er nieuwe vrienden bij gekregen en denk erover om van de stad naar het groen te verhuizen.

Dus, terug naar het telefoongesprek met die vriendin. Ik kan begrijpen waarom ze dat zegt. De strijd en de pijn die er geweest zijn, wens je niemand toe. Toch kan ik nu, aan de andere kant van de tunnel, met een geluksgevoel terugkijken en dankbaar zijn voor het leven dat ik nu leid. Een leven dat bij mij past.

Lees volgende keer meer over hoe ik probeer mijn leven anders in te richten.