Connection has lost...
Wij maken gebruik van tracking cookies (Google Analytics, Facebook pixel). Dit doen we geanonimiseerd voor marketingdoeleinden en om de website beter te laten werken. Lees hier onze Privacy Verklaring.
Accepteren
NL / EN
Coaching voor 20- en 30ers

Blog: Gastblog Rogier: De kunst van niet durven en toch doen


Na 12 jaar financiële dienstverlening besloot ik al mijn zekerheden los te laten en mijn ontslag in te dienen. Ik was net verhuisd naar een echt ‘grote mensen’ huis, had een tweede kindje gekregen en ging iedere dag naar kantoor in mijn geliefde leaseauto. Alles leek compleet, maar toch voelde het gewoon niet goed. Het roer moest om.

Meer, meer, meer maakt echt niet gelukkig
Vroeger wilde ik als kind multimiljonair worden. Daarna zou ik alles kunnen doen wat ik maar wilde. En nee, ik ben geen miljonair geworden, maar ben wel trots op wat ik heb bereikt. Na mijn studie startte ik bij een gerenommeerd adviesbureau en ging daarna naar een grote bank. Ik kreeg promotie na promotie en belandde in een prachtbaan met veel verantwoordelijkheid. Daarentegen maakte ik weinig tijd voor mijn gezin, ging weinig op vakantie en sprak mijn vrienden nauwelijks. Steeds meer en beter, maar allesbehalve gelukkiger.

Mijn eigen waarden als beste raadgever
Volgens Mark Manson, auteur van ‘De edele kunst van not giving a f*ck’, draait het erom dat je kiest voor datgene wat er voor jou echt toe doet; de echte f*cks in het leven. Durven te kiezen wat voor jou de moeite waard is om voor te vechten. Voor mij betekende dat meer tijd voor mijn vrienden en gezin, maar ook meer vrijheid en vertrouwen in mijn werkende bestaan. Eigenlijk wist ik al heel lang dat ik niet de juiste prioriteiten stelde en een andere omgeving mij goed zou doen, maar ik deed niets. Ik gaf anderen de schuld van mijn uitstelgedrag en negeerde mijn gevoel. Tijd voor verandering dus.

Maar hoe the f*ck moet het dan wel?!
Er is geen ‘hoe’ zegt Mark Manson. Doe het of doe het niet. En dat is precies wat ik heb gedaan. Ik diende mijn ontslag in, waardoor ik geen recht op een uitkering had. Ik ruilde mijn vaste baan in om als zelfstandig interim manager aan de slag te gaan. Opeens werd ik van hoofdverdiener de man die doordeweeks met zijn kind op de arm zijn vrouw uitzwaaide als ze naar haar werk ging. Als ik die stappen niet had gezet, was ik nog steeds zeker en ongelukkig.

Niet opgeven en blijven doorzetten
Ik moest op een enorm dieptepunt in mijn leven belanden om in beweging te komen. Om de stap naar buiten te maken, de wijde wereld in. Ik zit nu in mijn derde maand als ondernemer en weet niet wat morgen me brengt. Er zijn nog steeds momenten waarop ik twijfel aan mijn keuzes. Ik verdien minder, het is wachten op die eerste grote klus en ik vraag me af of ik wel de kwaliteiten van een ondernemer heb. Ik durfde niet en heb het toch gedaan. Ik twijfel en hou vol. Wat is beter? Ongelukkig blijven waar je zit of in onzekerheid doen wat je wilt?